Warto wiedzieć

Pomoc psychologiczna w formie poradnictwa jest jedną z najczęściej stosowanych form pomocy psychologicznej. Jest to forma pomocy oferowana zdrowym dzieciom i młodzieży, doświadczających problemów życiowych, trudności przystosowawczych i kryzysów rozwojowych.

Jest kierowane do dzieci i młodzieży, które mają trudności w realizacji zadań rozwojowych wynikających z wieku oraz pełnionej roli. Poradnictwo stanowi pomoc w doskonaleniu umiejętności komunikowania się i radzenia sobie z trudnościami, we wzmacnianiu samooceny oraz zachowaniu zdrowia psychicznego

WAŻNE- poradnictwo psychologiczne nie jest psychoterapią. Psychoterapia jest metodą leczenia osób z zaburzeniami psychicznymi zdiagnozowanymi zgodnie z obowiązującą Międzynarodową klasyfikacją chorób i problemów zdrowotnych ICD-10

NAJLEPSZYM SPOSOBEM POLEPSZENIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO DZIECKA JEST POPRAWA RELACJI RODZIC-DZIECKO.

Program wczesnej interwencji i wczesnego wspomagania rozwoju jest kierowany do dzieci z zaburzeniami lub opóźnieniami w rozwoju oraz, co jest bardzo ważne, do ich rodziców. Aby dziecko mogło wykorzystać swoje możliwości i rozwijać umiejętności niezbędne są bogate doświadczenia w rozwiązywaniu problemów czyli aktywność własna dziecka i inicjowane przez nie kontakty społeczne. Motywowanie dziecka i stwarzanie warunków do własnej aktywności jest bardzo ważnym elementem wczesnego wspomagania rozwoju.

Wczesne wspomaganie obejmuje rozwój konkretnych umiejętności, właściwości i sfer rozwojowych np. mowy, umiejętności społecznych lub umiejętności ruchowych.

Wczesna interwencja to specjalistyczny, długoterminowy działania program terapii ukierunkowany na konkretny problem rozwojowy.

Zarówno wczesne wspomaganie jak i wczesna interwencja mają za zadanie pomaganie całej rodzinie. Rodzice, uzyskując informację o zaburzeniach lub problemach rozwojowych dziecka, muszą poradzić sobie z własnym stanem emocjonalnym, lękiem, niepewnością dotyczącą przyszłości dziecka. W związku z tym mogą odczuwać wzrost napięcia, stany depresyjne, stres psychologiczny, poczucie obciążenia, czy izolację społeczną. Rodzice narażeni są również na syndrom wypalenia sił, który pojawia się, gdy rodzic, poza opieką nad dzieckiem, nie ma możliwości podejmowania innych aktywności życiowych. Rodzice, skoncentrowani na pomocy dziecku, mają niewiele możliwości otrzymania pomocy dla siebie. Dlatego psycholog dziecięcy obejmuje pomocą psychologiczną również rodziców.

Rodzice poszukujący pomocy dla swoich dzieci mogą doświadczać wiele rodzajów problemów   niedostrzeganych z powodu przeżywanych silnych emocji albo braku zrozumienia przyczyn tych trudności. Poradnictwo psychologiczne jest pomocne w uwolnieniu się od napięć , identyfikacji tych problemów oraz odnalezieniu sposobów radzenia sobie z trudnościami pojawiającymi się w procesie wychowania dziecka. 

Problemy rodziców małych dzieci wynikają najczęściej z ich silnych reakcji emocjonalnych na problemy rozwojowe dziecka: poczucia winy, poczucia lęku o przyszłość dziecka, nieracjonalnych przekonań na temat chorób  czy niepełnosprawności.  

Problemy rodziców dzieci w wieku szkolnym mogą dotyczyć :  braku umiejętności zachowania proporcji między wspieraniem a pozwalaniem na autonomię , między oczekiwaniami własnymi rodziców, a realnymi możliwościami osiągnięć dziecka, między zaufaniem do dziecka i szkoły, a ich kontrolowaniem

Problemy rodziców dzieci w wieku dojrzewania dotyczą najczęściej nadmiernego przywiązanie i wynikającej z niego nadmiernej kontroli, brak zaufania do dziecka, uczucie niezadowolenia z konieczności zmiany zachowania  w roli rodzica.

a

Diagnoza jest punktem wyjścia do planowania terapii. Celem diagnozy jest opis i ocena aktualnego funkcjonowania osoby badanej ,wyjaśnienie mechanizmów, które powodują objawy oraz wnioskowanie dotyczące rokowań. Terapię należy planować po przeprowadzeniu diagnozy rozwoju .

Wspomaganie rozwoju to taki rodzaj terapii, które uczy dzieci i młodzież radzenia sobie z zadaniami rozwojowymi i uczy radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych, by nie dopuścić do rozwoju zaburzenia. Ważne jest zrealizowanie przez dziecko zadań rozwojowych z aktualnego okresu rozwojowego przed rozpoczęciem kolejnego.

 

Zadania rozwojowe

 

  • Okres niemowlęctwa od 0 do 2 lat

Kluczowym czynnikiem społecznym w rozwoju dziecka jest MATKA LUB GŁÓWNY OPIEKUN

    • Dziecko uczy się ufności w to, że inni troszczą się o zaspokojenie ich podstawowych potrzeb
    • Jeśli opiekunowie odrzucają dziecko lub są niekonsekwentni, może ono spostrzegać świat jako niebezpieczny, a ludzi jako niegodnych zaufania

 

  • Okres wczesnego dzieciństwa 2-4 lata

Kluczowym czynnikiem społecznym w rozwoju dziecka są RODZICE

    • Dziecko musi nauczyć się być samodzielne-jeść i ubierać się samodzielnie, dbać o higienę
    • Porażki w osiąganiu tej niezależności mogą powodować zwątpienie we własne zdolności

 

  • Wiek przedszkolny 5-7 lat

Kluczowym czynnikiem społecznym w rozwoju dziecka jest RODZINA

    • Dzieci usiłują zachowywać się w „dorosły sposób” próbują brać odpowiedzialność odnośnie spraw przekraczających ich aktualne możliwości
    • Dzieci obierają czasem cele lub działania sprzeczne z celami i działaniami rodziny, a konflikty mogą w nich wzbudzać poczucie winy
    • Pomyślna realizacja zadania rozwojowego w tym wieku polega na utrzymaniu przez dziecko własnej inicjatywy przy równoczesnym nauczeniu się niełamania praw, przywilejów i celów innych osób

 

  • Wiek szkolny 8-12 lat

Kluczowy czynnik społeczny w rozwoju dziecka to NAUCZYCIELE I RÓWIEŚNICY

    • Dzieci muszą doskonalić ważne sprawności społeczne i szkolne
    • Dziecko porównuje siebie z rówieśnikami
    • Dziecko które pomyślnie zrealizuje swoje zadanie rozwojowe będzie opanowywało różne sprawności społeczne i szkolne i zdobywało pewność siebie
    • Porażka w zdobywaniu tych sprawności prowadzi do ukształtowania się poczucia niższości

 

  • Okres dorastania od 13 do 20-22 rż

Kluczowy czynnik społeczny w rozwoju to SPOŁECZNOŚĆ RÓWIEŚNIKÓW

    • Jest to skrzyżowanie dzieciństwa i dorosłości
    • Dorastający młody człowiek boryka się z pytaniem: Kim jestem?
    • Musi ustanowić podstawową tożsamość społeczną i zawodową, aby określił rolę, którą będzie pełnił jako dorosły
    • Niezrealizowanie zadania rozwojowego z tego okresu pozostawia młodą osobę niepewną roli, którą może pełnić jako dorosły

Prowadzę terapię psychologiczną dla dzieci i młodzieży w zakresie:

  • Terapii,  która ma na celu łagodzenie napięcia i wyciszanie silnych, trudnych emocji, a w dalszej perspektywie pomoc w realizowaniu zadań rozwojowych, zaspokajaniu potrzeb oraz rozwijaniu umiejętności psychospołecznych potrzebnych do realizacji tych wyzwań np. rozwijanie kompetencji emocjonalno-społecznych.
  • Interwencji kryzysowej- jest to  pomoc psychologiczna o charakterze interwencyjnym, która kierowana jest do dzieci i młodzieży doświadczających poważnych, krytycznych zdarzeń życiowych. Tego typu pomoc jest natychmiastowa, podejmowana w trybie ratunkowym, gdy zdarzenie zagraża życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu dziecka. Celem takiej interwencji jest zachęcanie dziecka oraz jego opiekunów do współpracy na rzecz rozwiązania kryzysu. Pomoc psychologiczna o charakterze interwencyjnym dąży do wzmocnienia wiary dziecka w siebie i swoją skuteczność, odzyskanie kontroli nad sobą i sytuacją oraz wzmocnienie sił i zasobów niezbędnych do poradzenia sobie z sytuacją kryzysową. Interwencja kryzysowa kierowana do dzieci uwzględnia wiek dziecka, poziom rozwoju oraz ocenia dostęp dziecka do wsparcia ze strony najbliższych oraz innych osób z otoczenia. 

W terapii psychologicznej, którą prowadzę dla  dzieci i młodzieży uwzględniam osiągnięcia poszczególnych etapów rozwojowych ( tzw normy rozwojowej) oraz kamienie milowe rozwoju dla danej grupy wiekowej. Perspektywa rozwojowa w planowaniu pomocy umożliwia stawianie  diagnozy i planowanie procesu terapeutycznego.

Have a question?